Gun jezelf de stappen die je zet

Donderdag zat ik met mijn man – in een romantisch Italiaans restaurantje, kaarsje op tafel, heerlijke risotto voor mijn neus, wijntje erbij – te sparren over mijn onderneming. Tja, zelfs tijdens een etentje. Wij bespreken altijd alles samen, dus ook mijn onderneming en de wijzigingen die ik daarin aanbreng. Hij vroeg me of ik me nu ging richten op grote ondernemers, die meer dan een ton per jaar omzetten. Nou nee, dat doe ik (nog) niet. Waarom niet? Omdat ik vind dat ik dan eerst zelf moet weten hoe het voelt en die schoenen nog een maatje te groot voor mij zijn. Ik vind wel dat ik mag groeien en mijn ‘ideale klant’ (niet bepaald mijn favoriete term) dan met mij mee mag groeien, maar ik moet wel weten in wat voor proces mijn klanten zitten en bij de grootverdieners heb ik nog geen idee. Loopt mijn onderneming steeds lekkerder? Ja zeker! Weet ik dus hoe het voelt om steeds verder te groeien? Ook dat. Maar ben ik al een grote ondernemer die een heel team nodig heeft om haar onderneming te draaien? Nope! (en ik vraag me ook weleens af of ik dat zou willen, een team, maar dat even terzijde)

Weet voor wie je schrijft

Je kunt niet bloggen voor mensen die tonnen per jaar omzetten als je niet weet hoe het voelt. Je kunt niet bloggen voor ouders van pubers als jouw eigen kinderen nog in de luiers lopen (als je tenminste als ervaringsdeskundige mama en coach zou willen schrijven, schrijf je als iemand die dagelijks met pubers werkt, dan is dat een andere situatie). Je kunt niet bloggen over hoe je je hooggevoeligheid als kracht inzet en jezelf ermee redt, als de wereld je nog bijna dagelijks overdondert. Je kunt wél bloggen over de processen die jij doorlopen hebt. Een van mijn klanten schreef pas over hooggevoelige tieners omdat een van haar eigen kinderen dat was (en nu een hooggevoelige twintiger is). Een ander schrijft over hoe je om kunt gaan met een depressie als je er middenin zit en hoe je eruit kunt klauteren, omdat haar dat gelukt is. Zij schrijft ook nog niet over tien jaar vrij zijn van depressies, ze schrijft over de dappere stappen die ze gezet heeft en waar ze nu is.

Gun jezelf iedere stap

Als we gaan proberen in grotere schoenen te lopen dan die nu bij ons passen, lijkt het ook net of we onszelf de stappen die we al gezet hebben niet gunnen. Ik ben mega trots op de zichtbaarheid die ik nu heb. Ik ben trots dat ik mijn hart met jullie durf te delen. Ik ben trots dat ik steeds grootser durf te denken en handelen. Alle stappen die ik heb gezet, hebben mij gebracht tot dit punt en ik gun mijzelf iedere stap die ik zet, klein of groot, en juist over die processen kan ik schrijven. Juist de lessen die ik daar leer, kan ik delen.

Wees trots op wat je bereikt hebt, wees trots op iedere stap en deel over je proces en over je succes. Zie je kracht en deel die kracht, daar kunnen anderen zich weer aan optrekken. En in alle groei die jij laat zien, neem je ook je lezers mee. Zo groeit je doelgroep langzaam met je mee. Je trekt immers de mensen aan die passen bij jou en de boodschap die je deelt. Zet jouw stappen op jouw tempo en gun jezelf jouw proces. Ook jij gaat er komen, als je dat echt wilt.

Flutmoeder!

“Maar mama, ik wil nú in het zwembahad!” jengelt mijn jongste. “Kom op zeg! Dat heb ik je toch allang uitgelegd? Je mag nu even níet in het zwembad!” zeg ik veel harder dan ik wil. Hij slaat zijn armen over elkaar en begint boos te huilen. Ik loop naar boven en ga op bed liggen. Even afkoelen voor ik echt ontplof. Ik ben de hele middag voor ze in de weer geweest. Het is bloedheet buiten, daar word ik echt niet gezelliger van. Binnen is het te doen, als ik me heel rustig hou. We hebben net thuis bioscoopje gespeeld. Ik heb kindersangria gemaakt en popcorn voor ze gekocht. Zo hebben we uiterst kalm op de bank een leuke film gekeken. Ik voelde me even Supermama. Ik leek wel zo’n Instagram mama: Kleurrijke ‘sangria’ met een rietje en framboosjes erin, leuk bakje popcorn. Zeer Instawaardig (zeker als je fotografeert vanuit een hoek dat je de ontplofte bende – want geen puf om op te ruimen met de warmte – niet ziet). Helaas voel ik me nu weer een flutmoeder. Verder lezen →

Je moet helemaal niets!

Zeker nu niet

“Als ik zeg dat jij links moet, dan ga je rechts” zei mijn moeder altijd. Hoewel ik tegenwoordig eigenlijk alleen nog van mezelf dingen ‘moet’, kan ik er nog steeds een beetje dwars van worden. Hoezo moet ik dat? Ik moet helemaal niets! Zo rond de vakantieperiode wordt er nog weleens wat ‘moeten’ om je oren gegooid. Je moet voluit relaxen in je vakantie, werken aan je bedrijf doe je maar op een ander moment. Of: Je moet juist wel bloggen in je vakantie en vooral ook blijven posten op social media, je bedrijf mag niet stilstaan als jij even weg bent. En voor beiden is (heel) wat te zeggen, maar wat mij betreft is het enige dat je ‘moet’, je aanpassen aan wat voor jou goed voelt.Verder lezen →

Vertel het aan mijn hart

Vertel het aan mijn hart
Fluister, schreeuw of zing
Geef het alle liefde
Die ik nooit ontving

Vertel het aan mijn hart
Zeg het dat ik er mag zijn
Dat ik ertoe doe
Zelfs al heb ik pijn

Laat mij me herinneren
Wat ik diep van binnen weet
Maar wat ik in dit leven
Nog veel te vaak vergeet

Nadia, 30-6-2019

Een nieuwe laag raakbaarheid

Zo, dat is een nieuwe laag raakbaarheid voor mij, zomaar een gedicht met jullie delen. Mijn gedichten voelen altijd nog kwetsbaarder dan mijn blogberichten, zelfs de allerpersoonlijkste.Verder lezen →

Ben jij ook ‘anders’?

Bijna iedereen kent de zucht-zwijmel-geef-mij-ook-zo’n-vent scène dat Mark Darcy in Bridget Jones’s Diary tegen haar zegt: “I like you, just as you are”. Haar vrienden zijn verbaasd, niet dunner? Niet met grotere borsten? Gewoon zoals ze is? Hoe vaak komt het nu voor, dat mensen je leuk vinden, precies zoals je bent? Zeker als je misschien een beetje ‘anders’ bent?

Anders

Ik was mijn hele leven misschien wel een beetje anders. Als kind vond men het nog schattig, dat onbevangen kwebbelkousje, maar gaandeweg werd ik meer en meer ‘de vreemde eend in de bijt’. Als puber probeerde ik uit alle macht bij de meute te horen, maar ergens voelde ik zelfs toen al: geen Nike schoen zou ooit goed genoeg zijn, want ik was niet zoals de rest. Ik begon te zien dat de meerderheid mij niet goed genoeg vond zoals ik was.Verder lezen →

Open boek of dagboek?

Als je wilt (leren) bloggen, wil je schrijven voor een ander, om een ander te helpen, te raken, te inspireren en mogelijk om een ander te motiveren klant bij je te worden. Maar hoe vaak schrijf je voor jezelf? Mogen sommige teksten ook gewoon voor jezelf zijn? Schrijven kan belangrijke inzichten geven. Juist ook de stukken die je niet deelt. Zo pel je steeds weer laagjes af en kom je steeds dichter bij wie je werkelijk bent.

Stel vragen

Een mooie manier om voor jezelf te schrijven, is door op papier een vraag te stellen die je in je hoofd hebt en te kijken wat er ontstaat op je papier.Verder lezen →

Welke foto zie jij?

De eerste opdracht die we op ons retreat op Samos deden was de volgende:
Neem een moment in gedachten dat je intens gelukkig was en/of je je intens geliefd voelde. Ga terug naar dat moment.

Pak je pen en begin te schrijven over het volgende:
Wat voelde je? Niet alleen in jezelf, maar ook letterlijk. Werd je hand vastgehouden? Kreeg je een kus op je wang? Of iets heel anders?Verder lezen →

Heftige Hera

Ze slaakt een kreet en grijpt met twee handen naar haar buik. Ongerust kijken de andere deelneemsters op. Ik kijk haar aan, maar ik ben niet verbaasd, ik voelde dat er iets zou gebeuren hier, bij de tempel van Hera. Ik was net begonnen de schrijfoefening van vandaag uit te leggen. “Het gaat goed, maak je geen zorgen”, zegt ze beslist. “Het kwam door het woord ‘Hogepriesteres’, dit soort dingen heb ik vaker gehad. Ik denk dat het te maken heeft met blokkades die loskomen.” Zachtjes schokt haar lichaam, vanuit haar buik. Tijdens de uitleg van de oefening van vandaag heb ik inderdaad net verteld dat er hier een Hogepriesteres woonde. Ik vraag de deelneemsters van mijn retreat of ze de Hogepriesteres, de wijze, krachtige vrouw, in zichzelf op willen zoeken, om op te schrijven wat die haar wil vertellen, welke wijsheid ze wil delen. “Je vraagt nogal wat”, merkt een andere deelneemster op. Waar ik bij de een iets zie openen, zie ik bij haar de luiken sluiten. Ook dat is goed, het is haar proces, ik hoef niets op te lossen. Een uitdaging voor iemand met ‘hulpverlener syndroom’ (ik wilde altijd iedereen ‘redden’).

Zijn

Ik neem een boompje verderop plaats in de schaduw. Ik doe mijn eigen ding, maar ben nabij.Verder lezen →

Stap ín je droom

Ergens vorig jaar ontstond mijn droom: Een eigen retreat hosten op mijn tweede thuis, Samos. Maar natuurlijk vonden de stemmetjes in mijn hoofd daar van alles van. Er waren maar weinig die de pompons tevoorschijn haalden en een motiverende yell bedachten, zeg maar! Gelukkig waren er in mijn omgeving wel positieve stemmen. Mensen die zeiden: ‘Waarom doe je het niet gewoon?’ Eind december dacht ik, na al een tijdje gegoogeld te hebben op een goed huis, tickets, etc.: Ja, waarom dóe ik het niet gewoon? En boekte ik, op 31 december, om iets heel gaafs te hebben om naar uit te kijken in 2019, het huis. Volgende week is het zover, maandag komen de deelneemsters van mijn retreat aan, mijn droom gaat werkelijkheid worden. Ik heb er zo ontzettend veel zin in, het gaat magisch worden!

Naar welke stemmen luister jij?

Verder lezen →

Vertel me álles!

Heel soms heb je zo’n vriendin die bij je komt zitten, haar hand onder haar kin vouwt, elleboog op tafel, en die vanuit de grond van haar hart zegt: ‘Vertel me álles!’ Maar zeg eens eerlijk, hoe vaak gebeurt dat? Zo’n interesse in alles dat jij te melden hebt? Toch heb je soms van die mensen die alles met je delen, of je nu wilt of niet. Kom je bij een buurvrouw op kraambezoek, vertelt ze in geuren en kleuren over hoe bloederig de bevalling was, met foto’s erbij. Meldt ze ook nog hoe ver ze ingescheurd was, hoeveel hechtingen eraan te pas kwamen, dat de verloskundige bijna een gaatje te veel dicht naaide en dat haar aambeien zo’n zeer doen. Terwijl jij denkt: Veel te veel informatie, ik kwam alleen omdat ik het wel zo netjes vind.

Je kwetsbaarheid laten zien is iets anders dan álles vertellen

Verder lezen →