Voel jij je passie nog?

Je doet wat je doet, of je hebt dromen, omdat je ooit een diepe passie voelde. Je móest iets doen met jouw talenten of met jouw verhaal. Maar soms kan die passie ook ineens wat wegzakken. Vaak weet je nog wel dat je die drive had, maar voel je het even niet meer tot in iedere vezel. Misschien wil je heel graag schrijven of jouw verhaal delen. Misschien heb je een praktijk en wil je daarin jouw talenten volop benutten, maar 24/7 jouw passie voelen, dat is wat veel gevraagd. En soms, met name in de winter voor velen, is onze drang om naar binnen te keren zo groot, dat we de verbinding met onze passie wat kwijtraken. Ik ben zelf ook een soort winterslaper. Ik zit het liefste lekker binnen, met warme kopjes thee. Heb minder de neiging om naar buiten te treden, letterlijk en figuurlijk. Toen vorige week ook een van mijn zoons nog flink griep kreeg, bleef het helemaal wat stil in mijn wereld. Ik bleef bij hem in de buurt, zelfs een negenjarige heeft nog graag mama dichtbij als hij ziek is. Dus zaten we samen op de bank onder een dekentje. Regelde ik broodjes ‘zoals oma die altijd maakte’, schonk glaasjes drinken in. En dat doe ik met heel veel liefde, maar daardoor kwam ik even helemaal niet aan mijzelf en mijn werk toe. En was de passie even een beetje zoek.Verder lezen →

Hoe duidelijk is jouw missie?

Ik heb zo’n partner die je iedereen gunt. Een met wie je ’s avonds met een wijntje in je hand lekker op de bank kunt gaan zitten sparren over je bedrijf. Die met je meedenkt en je steunt. Die soms zelfs met je meegaat naar events, om samen te groeien. En die vaak precies de juiste vragen weet te stellen. Zo kregen we het donderdagavond ook over mijn missie. Wat ik écht wil voor de mensen met wie ik werk. Waar mijn krachten liggen en mijn diepe WAAROM. En ik besefte dat ik daar niet altijd bij stil sta én dat mijn missie, mijn WHY, eigenlijk veel meer is dan alleen ‘vrouwen beter leren schrijven’.Verder lezen →

Lessen van een gans

Ik geniet intens van mijn ochtendwandeling in de vrieskou. Grappig eigenlijk dat we het zo noemen, want ik heb het niet koud, het voelt juist heerlijk. De lucht die ik inadem voelt zuiverend, helend bijna. Ik geniet van het schouwspel om mij heen. De zon beschijnt het bovenste deel van de bomen, waardoor de toppen verlicht zijn en de rest donker. Ganzen vliegen onafgebroken boven mijn hoofd, hun bekende ‘gegak’ klinkt hard, maar stoort me totaal niet. Ik word er blij van! Het water kleurt roze-oranje door de opkomende zon. Het pad glittert door de ijskristallen. Er heerst een serene rust hier op de dijk waar ik loop.

Een onbekend geluid

Ineens hoor ik een onbekend geluid.Verder lezen →

De aller-, allerbelangrijkste

De meeste vrouwen met wie ik werk, zelf de meeste vrouwen die ik ken, hebben iets gemeen: Ze willen zorgen, anderen helpen, anderen helen. En hoe prachtig is dat? Misschien ben jij ook zo iemand. Maar wie vergeet jij dan vaak? Wie schiet erbij in? Wie loop je voorbij? Juist ja, jezelf!
Sporten? Ja natuurlijk, als de kinderen naar hun sportlessen zijn geweest en je partner de sport uurtjes heeft gehad en er dan nog tijd over is. Een goed boek lezen, of tijd maken voor je hobby’s? Zeker, als de kinderen op bed liggen, als je al je klanten goed geholpen hebt, of als het huis aan kant is. Werken aan wat jij echt wilt, waar je hart van gaat zingen? Ja, op zaterdag, tussen de wasjes en de boodschappen door. We zijn geneigd onszelf te vergeten. En natuurlijk zetten we daar stappen in. Plannen we ‘me-time’ in, maar hoe vaak komt het er echt van?Verder lezen →

Als je hart even stil is

Ik ben heel goed in cocoonen. In luieren met mijn jongens. Tot 12 uur in onze pyjama rond sjokken. Heerlijk na de drukte van de decembermaand. Onze veel te fijne nieuwe bank draagt ook niet bij aan productiviteit, die hangt veel te lekker, filmpje aan, kussentjes, dekentjes, iets lekkers erbij. En dan heerlijk samen knuffelen op de bank. Huismus als ik ben. Nee, de kerstvakantie is niet mijn gezondste periode, als ik heel eerlijk ben. Veel binnen, veel luieren, veel lekkers, regelmatig een wijntje, chipje. Best confronterend als ik het zo opschrijf!

Soms is mijn hart dan best stil

Als ik dan zo lekker aan het cocoonen ben en ik vraag mijn hart wat ik te delen heb vandaag, dan is ze soms best stil. Normaal heeft ze altijd wel wat te vertellen (Goh, het zou ze op mij lijken? 😉), maar nu had ze sommige dagen even niets te delen. Dus was ik (vooral op social media) wat stiller dan anders. Daar kan ik van alles van vinden. Ik kan boos op mezelf worden. Ik kan mezelf een schop onder mijn je-weet-wel geven, maar soms is het even wat het is.

Gelukkig is er ook de andere kant

Gelukkig zit er een groot voordeel aan naar binnen keren; het opent nieuwe poorten. Waar ik even niet zo naar buiten gericht was, was ik in mijn binnenste druk bezig met nieuwe plannen. Met spannende, maar oh zo gave stappen. Met voor me zien hoe 2019 eruit moet gaan zien. Wat ik wil bereiken, welke dromen ik ga verwezenlijken. Soms zijn de processen aan de binnenkant zo belangrijk, dat naar buiten treden even niet de juiste weg is. En zo had ook nu mijn wijze hart weer gelijk.

Er dwars doorheen beuken of erdoorheen glijden?

Ik zie veel coaches mensen aanraden om maar DOOR-DOOR-DOOR te gaan. Plannen maken, doelen stellen, keiharde omzet cijfers bepalen. Geen tijd om stil te staan. Reflecteren prima, maar vooral met het oog op hoe het anders moet volgend jaar, hoe het beter moet. En begrijp me niet verkeerd, ik wil ook groeien, privé en met mijn bedrijf. Ik sta nooit stil, richt mijn blik vooral op de toekomst en probeer iedere dag open te staan om te leren. Maar het ‘harde’ werkt nooit voor mij. Het moeten, het beuken, no matter what. Ik heb gemerkt dat ik als ik mijn hart volg, ik moeiteloos doorglijd op de golven van mijn flow. En dat voelt zoveel fijner en passender voor mij. Zo zet ik steeds stapjes of stappen, kom ik altijd weer verder, zonder dat ik blokkeer op wat ik allemaal moet van mezelf terwijl mijn hart (nog) niet wil.

Zo werkt het met schrijven ook

Als je blijft afstemmen op wat je echt wilt delen vanuit je hart, dan zal er steeds opnieuw iets komen. Soms misschien maar een klein stukje, soms misschien een heel blog, of een heel hoofdstuk (voor de boekenschrijvers onder jullie). En soms wil je hart even niets delen. Soms wil het dat je even luistert naar het gefluister dat alleen voor jou bestemd is, zodat je later, als de tijd daar is, weer kunt gaan delen, weer naar buiten treedt met wat voor jou belangrijk is. Jouw verhaal gaat delen, jouw transformatie, jouw waarheid, zodat je anderen kunt helpen, zodat je jouw waarde kunt bieden, zoals het voor jou goed voelt. En de échte waarde, die komt niet uit je hoofd, die komt uit jouw hart.

 

Tijd voor jouw moedige hart

Zaterdagochtend 6.55. Ik heb net mijn jongste terug gebracht naar bed nadat hij een knuffel was komen halen na een nachtmerrie over “een draak met vuurogen”. En, zoals altijd, lig ik daarna eerst even wakker en mijmer wat. Geen idee waar mijn hoofd de woorden vandaan plukt zo in de vroege ochtend, maar ineens zijn ze er: ‘Je hart is nooit bang’. Uiteraard associeert mijn brein verder. Bedenkt hoe mensen vaak denken dat hun hart bang is. Het liedje van Rob de Nijs schiet zelfs, jammer genoeg, ‘aan’ in mijn hoofd. Nee, Rob, je hart was niet bang, je hoofd was bang.Verder lezen →

In-jezelf-keer-weer

Mijn heerlijk zachte fleecedekentje en ik zijn nagenoeg onafscheidelijk op dit soort dagen. Het is zondagochtend. Buiten giert de wind om het huis, de regendruppels glijden naar beneden over de ramen. De kat kwam net doorweekt en luid miauwend van opluchting weer binnen.
Als ik nergens naartoe hoef, hou ik van dit soort dagen. Het is het perfecte weer om naar binnen te keren en te creëren. Niet alleen naar binnen in je huis, maar naar binnen in jezelf. Op dit soort dagen, dat je jezelf je jogging broek, je dekentje en je coconnetje gunt, kun je je hart vaak net wat beter verstaan. Wordt haar gefluister wat harder.Verder lezen →

De perfectie achter de imperfectie

Kijk nou wat een rode neus! Die spleetjes van oogjes…. En je ziet mijn tandvlees helemaal. Wat een stomme foto! Zo had het gesprek in mijn hoofd kúnnen gaan toen ik keek naar een foto die mijn zwager een paar weken terug van me maakte als onderdeel van een korte fotoshoot. Maar ik besloot er anders naar te kijken en postte de foto zelfs op Instagram en Facebook afgelopen weekend. Want ik besloot te zien: Wat een lol had ik daar. Ik lach voluit. Wat fijn dat ik dat kan, zo voluit lol hebben en genieten. Wat een vrolijke foto van een stralende vrouw! Alles wat ik eerder noemde klopte ook, maar ik nam het besluit om anders te kijken, met compassie. Ik keek naar mijn kracht.

Het perfecte plaatje is vaak nep

Verder lezen →

Alles is goed zoals het is

Drie dames. Van tevoren had ik gehoopt op zes, maar tegenover mij zitten er drie. In de ruimte passen er zestien, maar toch voelt deze, met ons viertjes erin, precies vol genoeg.

De industriële stalen lampen, de bakstenen muren, de kleurige schilderijen van David Bowie – met zijn indringende blauwe en groene oog – en Jimi Hendrix. Alles klopt met de energie van ons vieren.

In de lunchpauze delen we verhalen alsof we elkaar al jaren kennen. Bijzonder om steeds weer te zien wat het openen van je hart op papier doet voor de deelneemsters aan de workshop en voor de groepsdynamiek. Ik voel opnieuw: Het is precies goed zoals het is.Verder lezen →

De overvloed die jij bent

De overvloed die jij bent

Slechts enkele beschikbaar’, ‘Voor …. Als je VANDAAG NOG beslist!’ Dit soort sales pagina’s, facebook ads, upsells aan het einde van een event of webinar. En ze werken vaak als een tierelier hoor, daar hebben hele slimme mensen over nagedacht. Zou misschien ook goed zijn voor mijn business, om jullie reptielenbrein aan te spreken. Om jullie schaarste te laten voelen… Maar alles in mij zegt dan heel hard ‘NEE!’ en dat straal ik uit ook. (dat weet ik, omdat ik het ook weleens geprobeerd heb) Dus werkt het niet, niet voor mij, maar volgens mij past het ook niet meer in deze tijd. Worden wij niet steeds bewuster? Kiezen wij niet steeds meer uit ons hart, in plaats van vanuit ons (reptielen)brein? Willen wij niet juist overvloed ervaren? Willen wij niet onszelf zijn en ons omringen met mensen die zichzelf zijn?Verder lezen →