Open boek of dagboek?

Als je wilt (leren) bloggen, wil je schrijven voor een ander, om een ander te helpen, te raken, te inspireren en mogelijk om een ander te motiveren klant bij je te worden. Maar hoe vaak schrijf je voor jezelf? Mogen sommige teksten ook gewoon voor jezelf zijn? Schrijven kan belangrijke inzichten geven. Juist ook de stukken die je niet deelt. Zo pel je steeds weer laagjes af en kom je steeds dichter bij wie je werkelijk bent.

Stel vragen

Een mooie manier om voor jezelf te schrijven, is door op papier een vraag te stellen die je in je hoofd hebt en te kijken wat er ontstaat op je papier.Verder lezen →

Welke foto zie jij?

De eerste opdracht die we op ons retreat op Samos deden was de volgende:
Neem een moment in gedachten dat je intens gelukkig was en/of je je intens geliefd voelde. Ga terug naar dat moment.

Pak je pen en begin te schrijven over het volgende:
Wat voelde je? Niet alleen in jezelf, maar ook letterlijk. Werd je hand vastgehouden? Kreeg je een kus op je wang? Of iets heel anders?Verder lezen →

Heftige Hera

Ze slaakt een kreet en grijpt met twee handen naar haar buik. Ongerust kijken de andere deelneemsters op. Ik kijk haar aan, maar ik ben niet verbaasd, ik voelde dat er iets zou gebeuren hier, bij de tempel van Hera. Ik was net begonnen de schrijfoefening van vandaag uit te leggen. “Het gaat goed, maak je geen zorgen”, zegt ze beslist. “Het kwam door het woord ‘Hogepriesteres’, dit soort dingen heb ik vaker gehad. Ik denk dat het te maken heeft met blokkades die loskomen.” Zachtjes schokt haar lichaam, vanuit haar buik. Tijdens de uitleg van de oefening van vandaag heb ik inderdaad net verteld dat er hier een Hogepriesteres woonde. Ik vraag de deelneemsters van mijn retreat of ze de Hogepriesteres, de wijze, krachtige vrouw, in zichzelf op willen zoeken, om op te schrijven wat die haar wil vertellen, welke wijsheid ze wil delen. “Je vraagt nogal wat”, merkt een andere deelneemster op. Waar ik bij de een iets zie openen, zie ik bij haar de luiken sluiten. Ook dat is goed, het is haar proces, ik hoef niets op te lossen. Een uitdaging voor iemand met ‘hulpverlener syndroom’ (ik wilde altijd iedereen ‘redden’).

Zijn

Ik neem een boompje verderop plaats in de schaduw. Ik doe mijn eigen ding, maar ben nabij.Verder lezen →

Stap ín je droom

Ergens vorig jaar ontstond mijn droom: Een eigen retreat hosten op mijn tweede thuis, Samos. Maar natuurlijk vonden de stemmetjes in mijn hoofd daar van alles van. Er waren maar weinig die de pompons tevoorschijn haalden en een motiverende yell bedachten, zeg maar! Gelukkig waren er in mijn omgeving wel positieve stemmen. Mensen die zeiden: ‘Waarom doe je het niet gewoon?’ Eind december dacht ik, na al een tijdje gegoogeld te hebben op een goed huis, tickets, etc.: Ja, waarom dóe ik het niet gewoon? En boekte ik, op 31 december, om iets heel gaafs te hebben om naar uit te kijken in 2019, het huis. Volgende week is het zover, maandag komen de deelneemsters van mijn retreat aan, mijn droom gaat werkelijkheid worden. Ik heb er zo ontzettend veel zin in, het gaat magisch worden!

Naar welke stemmen luister jij?

Verder lezen →

Vertel me álles!

Heel soms heb je zo’n vriendin die bij je komt zitten, haar hand onder haar kin vouwt, elleboog op tafel, en die vanuit de grond van haar hart zegt: ‘Vertel me álles!’ Maar zeg eens eerlijk, hoe vaak gebeurt dat? Zo’n interesse in alles dat jij te melden hebt? Toch heb je soms van die mensen die alles met je delen, of je nu wilt of niet. Kom je bij een buurvrouw op kraambezoek, vertelt ze in geuren en kleuren over hoe bloederig de bevalling was, met foto’s erbij. Meldt ze ook nog hoe ver ze ingescheurd was, hoeveel hechtingen eraan te pas kwamen, dat de verloskundige bijna een gaatje te veel dicht naaide en dat haar aambeien zo’n zeer doen. Terwijl jij denkt: Veel te veel informatie, ik kwam alleen omdat ik het wel zo netjes vind.

Je kwetsbaarheid laten zien is iets anders dan álles vertellen

Verder lezen →

‘Dat moet je niet delen, dat is niet goed voor je expertstatus’

Dat heb ik de afgelopen tijd nog weleens gehoord als ik iets deelde, op mijn privépagina overigens, maar daar gaat dit niet eens over. Iedereen die mijn blog/mails leest, weet dat ik ook daar behoorlijk open ben over mijn leven. Ik geloof in jezelf laten zien zoals je bent. Daar hoort ook mijn gevoeligheid bij. Daar hoort ook bij hoe ik in het leven sta. Daar hoort ook bij dat ik mij vaak ‘anders’ heb gevoeld, of niet geaccepteerd. Maar al die dingen die ik deel, hebben niets te maken met mijn expertstatus. Ze hebben te maken met mijzelf accepteren hoe ik ben, met al mijn gekkigheidjes, en die gekkigheidjes zo omarmen, dat ik ze zelfs deel met de wereld, als ik denk dat anderen er iets aan hebben om erover te lezen.Verder lezen →

De kracht van leven met je hart wijd open

Als klein meisje leefde ik met mijn hart wijd open. Ik was vrolijk, spontaan en danste door het leven. Op één gemene pestkop na was ik vriendjes met iedereen in de klas. Ik fladderde als een vlindertje door de basisschool.
Groot was dan ook mijn desillusie toen ik op de middelbare school ineens ‘niet goed genoeg’ bleek voor mijn klasgenoten. Mijn bril was te groot, mijn kuif te hoog en ikzelf veel te klein met mijn 1 meter 49. Langzaam ging ik proberen me aan te passen. Ik kon mijzelf niet laten groeien, maar wel mijn bril laten verdwijnen, mijn haar en kleding aanpassen, stoerder doen dan ik me voelde. Maar natuurlijk werkte dat niet, want ik was gewoon niet zoals de rest. Steeds minder liet ik mijzelf zien. Steeds meer probeerde ik mijn hart te sluiten.
Tijdens mijn studie werd weer bevestigd dat mensen mij vaak wat prettiger in de omgang vonden als ik een wezenlijk deel van mijzelf wegstopte, dus wederom paste ik mij, zoveel als ik kon – helemaal lukte me nooit – aan.Verder lezen →

‘Ben jij gek ofzo?’

Met grote ogen en opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze me aan. ‘Meen je dat echt? Ik zou het beest door de wc gespoeld hebben!’ Een andere moeder valt haar bij. ‘Ik ben best een dierenvriend, maar deze zou ik toch aan de kat gegeven hebben, denk ik. Wel goed van je hoor, maar ik zou de moeite niet genomen hebben.’ Ik sta bij het voetbalveld waar mijn jongste aan het trainen is en heb net verteld dat manlief en oudste zoon onderweg naar Friesland zijn om een van onze gerbils, die ineens een vrouwtje bleek te zijn en ook nog eens hoogstwaarschijnlijk zwanger, naar de beste opvang die ik heb kunnen vinden te brengen. Ik heb er nog niet eens bij gezegd dat ik maar drie uurtjes heb geslapen omdat ik me suf gepiekerd heb wat de beste oplossing was. Dat ik om 2 uur ’s nachts nog met de bewuste gerbil in mijn handen heb gestaan om een foto te maken om aan de mevrouw van de opvang te sturen om te checken of ik goed gezien had dat het een vrouwtje was.

Mijn grote hart

Het grappige is dat ik me altijd van bijna alles wat ‘men’ over mij zei wat aangetrokken heb.Verder lezen →

Produceren als een malle

Soms heb je van die dagen dat je zou willen produceren als een malle. Soms moet je van jezelf gewoon heel veel. Maar fluistert er ergens ook een stemmetje: Ik wil veel liever naar buiten! Ik wil niet hier binnen achter mijn laptop zitten, omdat dat nu eenmaal zo hoort. Het is mooi weer, ik wil genieten! Grote kans dat daar tegenin gebracht wordt (soms zou je bijna de psychiater bellen als ondernemer 😉): Maar je moest nog 4 Facebook posts maken, 3 Instagram berichten, je zou nog wat op LinkedIn zetten én je moet eigenlijk bloggen! Ik heb inmiddels geleerd dat als dat stemmetje (van mijn hart) heel graag naar buiten wil, ik beter kan luisteren. Creëren onder dwang gaat namelijk meestal niet en als ik mijn hart volg, stroomt de inspiratie daarna wél.Verder lezen →

Zalig zoete zintuiglijke zinnen

Die had ik verwacht te schrijven zondag. En ja, ik heb geschreven, heerlijk geschreven zelfs. Rakend geschreven ook, maar zalig zoet? Nee. Er waren geen karmozijn rode velours gordijnen in mijn verbeelding, geen romantische scènes tussen het wulpse meisje en haar boerensoldaat bij de ijzeren poort van het fort. Er waren woorden van het hart. Woorden van verlies. Hooggehakte snelle stappen, vuurrode ogen in de spiegel, glinsterend sterrenstof vol liefde. Koningsblauwe sjaals en een zilveren sleutel tot het hart van de vrouw die hem op haar licht gebruinde huid droeg. Er waren paarse lippen die geen woorden meer konden vormen, er was kou tot op het bot gevoeld. Knotwilgen diep geworteld in de grond, zuchtend om een straaltje zon in de striemende regen. Enthousiaste krullenbossen die aan mij wilden snuffelen, het baasje van de hond die mij vernietigend aankeek toen ik zijn krullenbos mijn hand toestak. Een hoofd overvol met woorden en indrukken, klaar om te ontploffen als het buskruit dat vroeger opgeslagen stond in het fort. Het was een zalige, prachtige dag, zilt als het zout dat uit de voegen kroop op de slaapkamer van de soldaten en de tranen die ik wegslikte. Heel soms is zilt en koud veel inspirerender dan zoet en warm, zo leerde ik.Verder lezen →