Ben jij wie je wilde worden?

Als kind wilde ik van alles worden, behalve iets saais. Ik wilde mode ontwerpen, zingen, toneelspelen, staan op een podium, of schrijven. Alles wat ik bedacht had een creatieve noot en zette mij in de spotlight. Niets was doorsnee (niet dat daar iets mis mee is natuurlijk!).
Als tiener wilde ik vooral schrijven. Ik wilde wel bij de schoolkrant, maar ik durfde niet. Zou ik wel goed genoeg zijn? Zou ik er wel tussen passen? Zou niemand mij belachelijk maken? Toen ik een opleiding moest gaan kiezen, wilde ik ‘Tekstschrijven’ gaan doen, maar dat was in Diemen, vlakbij het grote, spannende Amsterdam en ver bij mijn moeder vandaan. Bovendien zei iedereen dat er toch niet tussen te komen was in die wereld. Dus ik ging niet, schreef me niet eens in.

Angst

Wat hield mij nu tegen? Wat weerhield me van alles dat ik wilde? Angst. Ik was als de dood voor van alles. Zo moedig als ik als kind was – zo moedig dat mijn grote zus mij erbij haalde als ze ergens bang voor was – zo bang was ik tegen het einde van mijn tienertijd. De gemene, populaire tieners om mij heen en een aantal wat onhandige leraren hadden hun werk gedaan. Ik was onzeker geworden, en hoe! Ik durfde mezelf niet meer te laten zien. Durfde mezelf niet meer te zijn. Ik verborg me achter van alles. De genadeslag kwam toen tijdens mijn lerarenopleiding Engels (de veilige keuze) mijn ‘vrienden’ zeiden dat ik zoveel fijner in de omgang was als ik niet mezelf was. Au! Dus probeerde ik wat minder van mijzelf te zijn. Dat is geen schrijffoutje, ik probeerde minder VAN mijzelf te zijn, want ik was vaak te veel. Dus werd ik minder uitgesproken. Minder luidruchtig. Minder een kwebbelkous. Een echt muurbloempje werd ik niet, dat zat niet in mijn aard, maar ik was ook niet meer de Nadia die ik vroeger was.

Langzaam weer meer (van) mijzelf

Vele jaren later, pas na mijn burn-out, durfde ik weer meer mijzelf te worden. Weer meer van mijzelf te laten zien. Oké, misschien ben ik soms een kwebbelkous. Misschien heb ik een uitgesproken mening (hoewel die veel minder uitgesproken is dan vroeger), dat is dan maar zo. Ik ga me niet meer verbergen. Natuurlijk zeg ik nog niet alles wat ik denk, zou niet best zijn, ik heb zoveel gedachten dat het niet eens zou kunnen 😊, maar ik ga niet meer wegstoppen wie ik ben. En hoe dichter ik bij die kern kom, van wie ik echt ben, hoe makkelijker het wordt om mezelf te laten zien. Hoe meer ik op papier durf te zetten. Hoe meer ik durf te delen. En dat gun ik andere vrouwen ook. Zoveel van ons hebben een uniek verhaal, waar we anderen en onszelf mee kunnen helpen. Een verhaal dat we wel willen delen, maar nog niet durven of nog niet kunnen. Zoveel van ons hebben ons kleiner gemaakt dan we zouden moeten zijn. Het wordt tijd dat we daarmee stoppen. Als jij dat ook graag wilt en als ik je daarbij kan helpen, deel je dat dan met me?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *