Ben jij ook een olielampje?

“Wat is er dan zo eng aan de wereld? Aan de maatschappij?” vraagt ze me. Diep in me hoor ik: De wereld is een enge plek, daar vinden ze altijd iets van me. Als ik echt mezelf ben, dan ‘moeten ze me niet meer’. Zo, die zag ik niet aankomen! Ik dacht dat ik tegenwoordig (bijna) helemaal oké was met mezelf, maar kennelijk zat er nog een laagje om af te pellen. Kennelijk blijven er altijd laagjes over, hoe hard je ook aan jezelf hebt gewerkt. Maar dat is ook goed, hoe menselijk zou ik nog zijn als ook ik niet mijn onzekerheden af en toe nog had? Als mens zijn we biologisch geprogrammeerd om erbij te willen horen, dus is het heel normaal dat we aardig en leuk gevonden willen worden.

Het olielampje

Als ik zondagochtend in bed lig, zie ik, terwijl ik hier over nadenk (waarom doe ik dat altijd op zondagochtend als ik zou willen slapen?) een olielampje voor me, zoals mijn moeder ze vroeger had. Daar zat zo’n wieltje aan waarmee je kon regelen hoeveel licht het lampje gaf. Ik zie voor me hoe ik, vooral als ik naar bepaalde plekken ga, het lampje op een heel klein vlammetje zet voor ik de deur uitstap. Ik durf nog niet overal volop mijn licht te schijnen. Zou ik dat dan moeten willen?

Hoe begin je?

Zou het niet prima zijn als je in kleine stapjes jezelf gaat laten zien? Zo ben ik ook begonnen. Ik begon met artikelen voor Nieuwetijdskind Magazine. Ik had toen eigenlijk geen idee dat mijn artikelen daar veel gelezen zouden worden, dus het voelde veilig. Ook laat ik mezelf zien op social media. Natuurlijk laat ik niet altijd het achterste van mijn tong zien, maar dat hoeft ook niet. Je hoeft niet alles op tafel te gooien, tenzij je dat wilt. Ik ga ook naar wat kleinere netwerk bijeenkomsten, waar ik me bij één in het bijzonder erg prettig voel. Daar voelt het of ik mezelf mag zijn, heel fijn. Dus waarom zou je niet klein beginnen? Stapje voor stapje naar buiten treden? Zo kun je je publiek steeds wat verder laten groeien.

Jouw fanclub

Het mooie is dat je vanzelf je eigen fanclub creëert als je steeds vaker jezelf echt durft te laten zien. Zo durf ik op social media steeds meer van mezelf te laten zien en in mijn blog ook. Ik weet dat mensen die het niet interesseert het toch niet lezen, dus waarom zou ik me inhouden? En als de ‘haters’ het toch lezen? Dan hebben ze iets om over te kletsen waarschijnlijk. Niet mijn probleem (hoewel het erg van mijn bui afhangt of ik het me aantrek). Maar over het algemeen ga ik ervan uit dat alleen degenen die interesse hebben in wat ik te vertellen heb, mijn blog en posts lezen. En zo creëer ik mijn eigen clubje van mensen die mij volgen en waar ik mezelf bij kan zijn. Ook in mijn workshops ben ik lekker mijzelf, wie heeft er iets aan als ik me daar inhoud? En ik heb gelukkig nu ook wat vriendinnen waar ik lekker kan zijn wie ik ben, daar heeft mijn olielampje geen wieltje meer nodig.

Wat ga jij doen?

Wat kun jij doen, wat GA jij doen om jezelf wat meer te laten zien? Welke kleine stap kun jij nemen? Kun je alvast een teen in het heerlijke water dippen om te voelen hoe het zou zijn om te zwemmen? Ga je een blogbericht uit je hart schrijven en delen? Ga je iets posten op social media wat nét buiten te ‘comfort zone’ is? Durf jij het? En dan is het echt niet zo erg als je daarbuiten af en toe je licht nog dimt, misschien is je licht ook niet voor overal, als je maar langzamerhand gaat stralen om jouw unieke ‘fanclub’ op te bouwen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *